مقایسه تویوتا پرادو با هیوندای سانتافه ومیتسوبیشی پاجرو

مقایسه تویوتا پرادو با هیوندای سانتافه ومیتسوبیشی پاجرو

تویوتا پرادو

دیزاین خارجی یک خودرو یکی از اصلی ترین عواملی است که میتواند منجر به پیروزی یا شکست یک خودرو در مارکت شود . بیشتر انسانها در جستجوی وسیله نقلیه ای دلچسب هستند و اغلب در زمان خرید خودروی زیباتر را مورد استقبال قرار می دهند .

به اشتراک این سه خودرو وسیله نقلیه ای نیست که ظاهری زشت و ناموزون داشته باشد با این وجود زیبایی امری نسبی است و مطمئنا یکی از خودروها از بقیه زیباتر است . حدودا به جرئت میتوان گفت که این خودرو ” هیوندای سانتافه ” اسم گذاری شده . اتومبیلی با چراغ های افقی و کشیده به همراه یک جلوپنجره ی دلچسب و متناسب . سبک دیزاین این خودرو با نمونه های قبلی هیوندای اختلاف بنیادی دارد و خلاقیت طراحان این کمپانی چهره ی زیبایی را برای این خودرو به ارمفان آورده است .

خطوط بدنه ی این خودرو بطور کلی هدف دار و ملایم زده شده اند و با هوشمندی تمام به قسمت جلو رسیده اند . یکی از خصوصیت هایی که در این خودرو دیده میشود و اغلب در خودروهای ایتالیایی دیده میشود تشابه شکل هندسی چراغ های جلو و عقب است . هر دو چراغ با فرم کشیده ی خود نقش مهمی را در دلچسب جلوه دادن این خودرو ایفا میکنند با این وجود دیزاین چراغ های جلو نسبتا بهتر از چراغ های عقب است .

جاگذاری پروژکتورهای جلو هوشمندانه بوده و دلیل شده تا نمای قسمت جلوی این خودرو خشن تر و دلنشین تر به نظر برسد .

http://automan.ir/wp-content/uploads/2017/06/5271__0.jpg

خودروی بعدی این بخش میتسوبیشی پاجرو است . با اینکه در دیزاین این خودرو نقاط ضعف نه چندان کوچکی از قبیل کوچکی چراغ های عقب دیده میشود با این وجود این دلیل نمیشود تا ابهت و زیبایی این خودرو را به خاطر خطوط عضلانی و ماهیچه ای بدنه در نظر نگیریم .

خطوط عضلانی این خودرو با حالت مکعبی شکل دماغه ی خودرو تکمیل شده و ابهت ویژه ای را به خودرو بخشیده است . چراغ های جلوی این خودرو حاوی فرمی ساده با این وجود موقر است که خوب با شان و مقام یک ” پاجرو ” است . با اینکه سبک دیزاین پاجرو خیلی تابع مد روز نیست با این وجود طراوت و تازگی ویژه خود را دارد که میتواند بیشتر مورد استقبال مردم مسن قرار گیرد .

خودروی سومی که در این گروه حضور دارد در سال ۲۰۰۳ عرضه شده از این جهت نباید توقع یک برنامه مدرن و هیجانی را از آن داشت با این وجود ولی باید گفت پرادو اتومبیلی است که بعد از گذشت پنج سال از زمانی عرضه اش بازهم برنامه قابل قبولی داشته و میتواند با بقیه ی خودروها به رقابت پرداخت کند .


فرم چراغ های جلو علی رغم کشیده بودن به هیچ وجه احساس یک خودروی هیجانی یا مدرن را در تماشاگر ایجاد نمیکند با این وجود از لحاظ زیبایی و تناسب پذیرفتنی است . فرم جلوپنجره چندان دلچسب نیست با این وجود هماهنگی مناسبی با دیگر اجزا دارد . در حقیقت خطوط قسمت جلوی پرادو بطور کلی عمودی است همزمان با اینکه در سانتافه و حتی پاجرو این خطوط فرمی افقی به خود گرفته اند که نسبتا ظاهر خودرو را دلنشین تر و خشن تر نشان میدهد .

نمای پرادو در بغل بطور کلی ساده و برآمدگی های آن نیز همگی فرمالیته به نظر میرسند . خط کمربندی ( خط جدا کننده ی شیشه با در ) پرادو پایین است و همین از جذابیت این خودرو کاسته است با این وجود بجای آن به دید راننده و سرنشین اضافه .

نمای عقب پرادو و فرم چراغ های آن پذیرفتنی و تا حدی زیباست که با این وجود با خطوط بدنه و فرم قسمت جلو نیز هماهنگی خوبی دارد با این وجود به پای برنامه هیوندای سانتافه نمیرسد . با این وجود پرادو در قسمت عقب بهتری محسوسی درمقایسه با میتسوبیشی پاجرو دارد و سایز و رنگ چراغ بسیار بهتر از میتسوبیشی پاجرو به ذهن خطور می کند .

در این بخش باید مقام اول را به هیوندای سانتافه – مقام دوم را به میتسوبیشی پاجرو و تازه ترین مقام را به تویوتا پرادو داد مخصوصا که چهره ی پرادو به دلیل این که در سطح شهر به کرّات بیننده حضور آن هستیم خسته کننده و عادی شده است .

دیزاین داخلی :
http://automan.ir/wp-content/uploads/2017/06/5271__2.jpg
سبک دیزاین کابین هر سه خودرو بسیار نزدیک به هم بوده و مشابهت های فراوانی در بین این سه خودرو دیده از جلمه قرار گیری تکمه ها و مانیتور به اشتراک دو دریچه ی کولر که اغلب متعلق خودروهای ژاپنی و کره ای است .

در کابین پاجرو شیب داشبورد بطور کلی عمودی است همزمان با اینکه کمی شیب میتوانست به زیبایی داخل خودرو کمک زیادی نماید .

شکل هندسی دریچه های کولر و قسمت میانی داشبورد کمی خشک و زمخت به ذهن خطور می کند و نحوه ی دیزاین تکمه ها و ادوات ( به جز دو کلید گردان ) چندان شباهتی به خودروهای مدرن روز ندارد . در حقیقت روح حاکم بر کابین پاجرو مثل ظاهر آن خشک و بی روح است . با این وجود با این اوصاف استثناهایی از قبیل برنامه دلچسب و دلنشین نشانگر سرعت و دور موتور قابل توجه است .

http://automan.ir/wp-content/uploads/2017/06/5271__3.jpg
کابین پرادو از همان نرمی و لطافتی دارا است که از خودروهای تویوتا پیش بینی میکنیم . گوشه های نرم در جای جای داشبورد این خودرو به چشم میخورد و فرمی شکیل تر را درمقایسه با پرادو به معرض نمایش میگذارد . کیفیت ادوات و تکمه ها و دیزاین آن ها پذیرفتنی است و با دیگر قسمت های کابین از نمونه فرمان هماهنگی دارد . زیبایی کابین پرادو در صورت مزین بودن آن به چوب و چرم بیش از قبل مشهود میگردد و فضایی در حد و اندازه های یک ماشین گران قیمت را بوجود می آورد .

کابین سانتافه مثل ظاهر آن بهتری زیادی درمقایسه با دو خودروی دیگر دارد . خطوط – برآمدگی ها و احناها در این کابین با مهارت تمام کشیده شده و جاگذاری کلیدهای کنترل و دریچه های کولر به خوبی صورت گرفته است .

 http://automan.ir/wp-content/uploads/2017/06/5271__4.jpg
فرم کابین این خودرو بیشتر به پاجرو مشابه است با این وجود طراحان هیوندای توانسته اند با هوشمندی و بازی با خطوط کابین این خودرو را دوچندان زیباتر نشان دهند .

بهره برداری از چوب خوش رنگ در قسمت زیرین داشبورد غیر از القای حس لوکس بودن دلیل شده تا تنوعی نیز در کابین این خودرو پدید بیاید و داخل کابین از حالت کسل کنندگی و یکنواختی خارج شود .

نورپردازی آبی رنگ در شب یکی از موارد قابل توجه در این خودروست . با این وجود فرم نشانگر سرعت و دور موتور در این خودرو به پای میتسوبیشی پاجرو نمیرسد با این وجود در نوع خود دلچسب و پذیرفتنی است .

در این بخش باز هم هیوندای سانتافه مقام اول را کسب میکند – پرادو به مقام دوم میرسد و پاجرو در مقام ی آخر جای میگیرد .

موتور و گیربکس :.

میتسوبیشی پاجرو در ایران از یک موتور V6 three/eight لیتری به قدرت ۲۷۰ اسب بخار سود میبرد . حداکثر گریز از مرکز این موتور برابر ۳۵۰ نیوتون متر میباشد که در دور موتور ۲۷۵۰ به دست می آید . این موتور به سیستم تکنولوژی متغیر لحظه بندی سوپاپ ها تجهیز بوده که بازدهی بالایی را برای آن به ارمفان آورده است . گیربکس مقرر کرده شده برای این خودرو از نوع پنج سرعته و تیپ ترونیک میباشد که عملکرد مناسبی را خصوصا با توانایی تعویض دستی به معرض نمایش میگذارد .

http://automan.ir/wp-content/uploads/2017/06/5271__5.jpg

موتور هیوندای سانتافه علی رغم ۶ سیلندر بودن و داشتن ۲۶۵۶ حجم تنها ۱۸۹ اسب بخار نیرو تولید میکند که خیلی قابل توجه نیست . گریز از مرکز ۲۴۸ نیوتون متری این موتور که در دور موتور ۴۰۰۰ به دست می آید به وسیله یک گیربکس ۴ سرعته ی تیپ ترونیک به چرخ ها منتقل میشود . متوسط مصرف سوخت این خودرو تقریبا ۶/۱۰ لیتر در هر صد کیلومتر میباشد که مطمئنا در خیابان و شهر گسترش می یابد .

http://automan.ir/wp-content/uploads/2017/06/5271__6.jpg

تویوتا پرادو ی چهار سیلندر حاوی یک موتور ۷/۲ لیتری که دقیقا ۳۸ سی سی از موتور سانتافه حجیم تر است با این وجود ولی باید گفت حاوی چهار سیلندر میباشد .

حداکثر قدرت این موتور برابر ۱۷۵ اسب بخار و حداکثر گریز از مرکز آن ۲۶۰ نیوتون متر میباشد . متوسط مصرف سوخت پرادو تقریبا ۱۴ لیتر میباشد . این موتور پرادو را در سطح شهر توانمند نشان میدهد با این وجود در جاده های خارج از شهر از پس هیکل سنگین پرادو بر نمی آید .

http://automan.ir/wp-content/uploads/2017/06/5271__7.jpg
در این بخش میتسوبیشی پاجرو با قدرت به مقام اول میرسد و بعد از آن هیوندای سانتافه و تویوتا پرادو جای میگیرد .

انتهای سخن :

انتخاب یک خودرو از بین این سه خودرو کار بسیار سختی است چرا که هر یک از خودروها توانایی های خود را دارند و از قابلیت های مناسبی برخوردارند با این وجود چنان چه بخواهیم عامل هزینه را نیز در نظر بگیریم مطمئنا هزینه گران پاجرو سخت ساز میشود از بین پرادو هیوندای که هزینه های حدودا یکسانی دارند هیوندای سانتافه با داشتن بهتری در تمامی آیتم ها نه فقط بر پرادو حتی بر پاجرو نیز چیره شده و برنده ی این تست لقب میگیرد .

مقام ی اول : هیوندای سانتافه

مقام ی دوم : میتسوبیشی پاجرو

مقام ی سوم : تویوتا پرادو

 

منبع

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

قالب وردپرس