سفری کوتاه در اتوبان‌های سرعت نامحدود در آلمان + عکس ها

فرض کنید که چقدر جهان بهتری می‌شد اگر سرعت ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت قانونی بود. اگر کمی چاشنی تخیّل و فانتزی‌اش را هم زیاد کنید و ترافیک و جاده‌های خراب را فراموش کنید، به این فکر کنید که چقدر در لحظه صرفه‌جویی و چقدر از خستگی مسافرت کم می‌شد. با این وجود تحت این شرایط، هزار مرتبه بیشتر سوخت مصرف خواهید کرد، با این وجود در طرف دیگر، ساعت‌ها و روزهای بی‌شماری را در سال در دست خواهید داشت که با هیچ‌چیز قابل‌جایگزینی نیست. در همین حال، لذت سرعت را فارغ از همه چیز نباید فراموش کرد. پتانسیل حقیقی یک خودروی مدرن را تجربه خواهید کرد؛ چیزی که در حالت عادی و محدودیت ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت، تنها درصدی از آن واضح می‌شود.

با این شرایط، مایک داف از «کار اند درایور» به سرزمین ژرمن‌ها رفته تا از نزدیک با زندگی در ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت آشنا شود. آلمان تنها کشور بزرگ پیشرفته است که هنوز هم در قسمت فراوانی از شبکه «اتوبان»های خود، محدودیت سرعت تعیین نمی‌کند. با این وجود، جاده‌های آلمان یکی از آرزوهای علاقه‌مندان به سرعت است. به منظور بررسی اوضاع حقیقی جاده‌های آلمان و همان شکلی که که گفته می‌شود، «بهشت رانندگی»، مایک داف و همراهانش تصمیم دریافت کردند که از مسیر اتوبان‌ها یک دور کامل به دور کشور بزنند. این مسیر از فرانکفورت شروع می‌شود؛ سپس به مونیخ و از آنجا تا برلین ادامه می‌یابد و بالاخره مجددا به فرانکفورت بزرگ می‌رسد. به دلیل محدودیت زمانی، گروه تصمیم دریافت کردند که این کار را در طول ۳ روز انجام دهند و برای انجام آن از یک مرسدس‌بنز S63 AMG 4MATIC بهره ببرند؛ وسیله نقلیه ای که مطمئناً فاصله ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت را رد خواهد نمود.

 سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان

هم اینک حدود یک‌سوم شبکه اتوبانی ۸۰۰۰ مایلی با محدودیت سرعت، چه به روش دائم و چه به روش موقت، مواجه است. با این وجود در همین حال، تا نخستین مسیر بدون محدودیت سرعت، فاصله چندانی نبود. تنها ۲ دقیقه بعد از اینکه گروه فرودگاه فرانکفورت را ترک کردند، در جاده A5 به طرف جنوب قرار دریافت کردند. پیشتر گزارش این مسافرت را از زبان مایک داف مرور می‌کنیم

 سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان

وقتی از نخستین تابلوی: Ende aller Streckenverbote یا به‌عبارتی «انتهای تمام محدودیت‌ها» رد شدیم، S63 جدید در حال گرم‌کردن خود بود. با این وجود ابتدا کمی هم در باب نتیجه‌گیری از این علامت در آلمان مردّد بودیم؛ چرا که یک دایره سفید بود که پنج نوار قطری در خود داشت و بیشتر مشابه نمادی برای نشان دادن خرابی جاده بود. ممکن است هم چون ما قبلاً این علامت را کمتر دیده بودیم.

ترافیک فراوانی بود. در همین حال، خودروها به سرعت رد می‌شدند و نظم سفت و سختی نیز در حرکت از بین خطوط داشتند. جاده‌هایی که در آن‌ها اتومبیل‌ها تحت قانون پخش مولکولی در سطح مسیر پراکنده شده‌اند، برای همه ما آشناست. با این وجود خودروهای آلمانی در بیشتر مواقع با نظم در جاده حرکت می‌کنند. بدین جهت است که آلمان در یک جاده چهار بانده حجم ترافیک بیشتری از جاده‌های ۱۰ بانده در امریکا جابجا می‌کند.

پیشتر مسیر، مرسدس به سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت رسیده بود، با این وجود باز هم خودروهای سریع‌تر از ما سبقت می‌دریافت کردند. با این وجود چیزی که توجه ما را جلب کرد، سبقت ۹۱۱ GT3 ها نبود؛ حتی یک ولوو V70 را دیدیم که با یک بسته بر روی سقف و دو تا بچه در عقب، می‌شد گفت که حداقل ۱۹۰ کیلومتر سرعت داشت.

 سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان

نخستین توقف‌گاه در ۱۰ مایلی ما قرار داشت: مکان یادبود روزمایر؛ جایی که «برند روزمایر»، راننده جایزه بزرگ آلمانی در سال ۱۹۳۸ فوت کرده بود. روزمایر به نحوی از نخستین قربانیان جنون ملی سرعت در آلمان به شمار می‌رود.

مورخان آلمانی در بیشتر مواقع می‌خواهند به این نکته اشاره کنند که اتوبان قبل از ظهور هیتلر در آلمان وجود داشته، امّا سهم قابل‌توجه نازی‌ها در پیشرفت شبکه اتوبان‌های آلمان نمی‌تواند نادیده گرفته شود. این رژیم نازی بود که اتوبان‌ها را بر روی نقشه برد و آن‌ها را اسم‌گذاری کرد. مسیر A5 بین فرانکفورت و دارمستات نخستین بخش شبکه اتوبانی موسوم به «اتوبان‌های رایش» بود که در سال ۱۹۳۵ بازگشایی شد و پس از آن، برای تست‌های سرعت به وسیله اتو یونیون و مرسدس‌بنز استفاده شد؛ تست‌های سرعتی که منجر به مرگ روزمایر شد.

بعد از دریافت اندکی معلومات بیشتر در باب روزمه‌یر و آزمایش سرعتش، کار دیگری نداشتیم و بایستی مسیر ۲۶۰ مایلی خود را تا مونیخ شروع می‌کردیم. نزدیک‌های شب، با چهره تازه ای از اتوبان‌های آلمان مواجه شدیم. خودروهای فراوانی در طول راه دیده می‌شدند و به هر میزان جلوتر می‌رفتیم عدد علامت‌های محدودیت سرعت کمتر می‌شد: ۱۳۰، ۱۲۰ و ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت. با این وجود آلمانی‌ها هم این قانون های را بسیار جدّی می‌گیرند؛ چون سخت‌گیری پلیس در جاده حکم‌فرماست. به ما اخطار داده شد که با کمک دوربین‌های کنترل سرعت، رانندگان خاطی جریمه می‌شوند. این جریمه‌ها از ۱۱۰ دلار شروع شده و تا بیش از هزار دلار نیز می‌رسد و هر کجای دنیا هم که بروید، سر وقت شما خواهند آمد. با این وجود در باب ما، اول به نقطه ای که مرسدس را کرایه کرده بودیم، می‌رفتند.

با سرعت کمی که داشتیم، کمی با قابلیت ها مرسدس سرگرم شدیم؛ چیزهایی مانند گزارش مسافرت رایانه ای «مرک» که نشان می‌داد در سفرمان از فرانکفورت تا مونیخ، به طرز متوسط سرعتی برابر ۸۳ کیلومتر بر ساعت داشته‌ایم.

 سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان

روز دوم برای ما از همان طلوع آفتاب شروع شد. وقتی به ایالت باواریا رسیدیم، در جستجوی مسیر A95 به طرف جنوب و فاصله اتریش بودیم؛ از آنجاییکه از یکی از دوستان آلمانی شنیده بودیم که این مسیر، یکی از بهترین بخش‌های شبکه اتوبانی برای سرعت‌گرفتن است.

برخلاف A5، این مسیر نه مستقیم بود، نه مسطح و نه حتی عرض خوبی داشت. در هر طرف جاده، دو لاین قرار داشت که از یکدیگر جدا شده بودند. این جاده از یک مجموعه دره عبور می‌کرد و به سوی قله اوج می‌گرفت و بیشتر مشابه جاده‌های توریستی بود. S63 در این مسیر به سادگی فاصله ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را مردود دانست و در همین حال، کابین آرامش خود را داشت و دور موتور نیز هنوز پایین ۳۰۰۰ دور بر دقیقه بود. با این وجود بعد از یک پیچ طولانی، نتیجا به نقطه ای رسیدیم که منتظرش بودیم: یک مسیر مستقیم به طول ۲ مایل و به جز یک تراک که کنار جاده افتاده بود، خودروی دیگری در آن نبود.

پدال گاز تا انتها پایین رفت و گیربکس تا دنده ۶ شیفت داد و برای محکم‌کاری آن را به دنده پنجم برگرداندیم. صدای موتور S63 درآمده و دماغ کاپوت چند درجه بلند شده بود. در همین حال، سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت که بسیاری از خودروهای سریع آلمانی به آن محدود شده‌اند، در سرعت‌سنج آمد و گذشت. در سرعت ۲۸۰ کیلومتر بر ساعت به دلیل تأثیر نیروی آئرودینامیک، از شدت شتاب‌گرفتن خودرو کم شد. بیرون را که نگاه می‌کردیم، سرعت دیوانه‌کننده بود. در سرعت ۳۰۰ کیلومتر، جریان هوا از بالای درها صدایی مشابه سوت ایجاد می‌کرد. فرمان نیز که به طرز خارق‌العاده‌ای تا پیش از این سرعت دقیق بود، شرایطش اندکی عوض شد و الان کمی سبک بود. همان‌طور که سرعت می‌گرفتیم، عکاس ما نیز سرعت را بلند برایمان می‌شمرد: ۳۰۶، ۳۰۷، ۳۰۸ …

با این وجود در سرعت ۳۰۹ کیلومتر بر ساعت متوقف شدیم؛‌ یا این حدّ نهایی قدرت مرسدس است و یا اینکه یک محدودیت برای آن درنظر گرفته‌اند. برداشتن پا از روی پدال گاز مشابه به آن بود که ترمز پرقدرت گرفته باشیم. امّا درنهایت یک سرعت ۳۰۹ کیلومتر بر ساعتی را در یک سدان لوکس ۲۲۰۰ کیلوگرمی بدون هیچ قانون بازدارنده‌ای تجربه کردیم.

 سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان

پس از آن مجددا راهمان را کج کردیم و به طرف مونیخ با سرعت ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت راه افتادیم. با این وجود اندکی نیاز به استراحت هم داشتیم. اوضاع رانندگان برای ساعت‌های طولانی ممکن است تنها برای یک راننده مسابقات لمان عادی باشد. داخل مونیخ نیز وارد شدیم تا ساختمان مرکزی سیلندر-مانند ب‌ام‌و را از نزدیک دیده باشیم. پس از آن، اتوبان A9 و ۹ ساعت تا برلین در در مقابل ما بود. سرعت ترافیک درمقایسه با روز قبلی بالاتر بود؛ با این وجود چند مکان تولید و ساز در بین راه، از سرعت‌ها کم می‌کرد.

در آلمان می‌توان با سرعت رانندگی کرد، با این وجود به ندرت می‌توان با همان سرعت مسافرت کرد. در مسیرمان به سوی برلین، در یک مرکز خدمات بین‌راهی، «رست‌هوف»، نگه داشتیم تا برای ناهار چیزی بخوریم. قابل توجه این است که تنها غذاهایی که به ما توصیه شد، انواع مختلف سوسیس بود. اوضاع اتاق‌های استراحت بیشتر از همه حاوی اوضاع ویژه آلمانی بود. شما بایستی برای گرفتن آن پول پرداخت کنید؛ با این وجود در همین حال، یک بلیط مجزا نیز به شما داده می‌شود که میتوانید در همان مدت در فروشگاه باشید. در راه به طرف برلین، مجموعه به کلیسای «اتوبان» هم زدیم.

 سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان

ایستگاه بعدی در آن سر اتوبان، در منطقه قدیمی متفقین در برلین بود که با این وجود هنوز هم برای بازرسی کامیون‌ها استفاده می‌شد. با این وجود هدف اصلی ما دیدن AVUS و اتوبان A115 بود. این اتوبان در سال ۱۹۲۱ تحت نام یک مسیر آموزشی رانندگی و پیست مسابقه بازگشایی شد؛ یک اتوبان ۶ مایلی در هر انتهای آن یک پیچ وجود داشت. یکی از بزرگ‌ترین رقابت‌های جایزه بزرگ که با این وجود به روش قهرمانی نبود، در سال ۱۹۳۷ در این مسیر برگزار شد که برنده آن هرمان لانگ بود و در همان لحظه نیز روزمایر سریع‌تر دور را با سرعت ۲۷۵ کیلومتر بر ساعت زد. امّا بعد از مرگ روزمایر در نزدیکی فرانکفورت، AVUS تحت نام مکانی خطرناک برای خودروهای جایزه بزرگ مشهور و پس از آن برای مسابقات با سرعت کمتر مانند، کلاس موتورسیکلت استفاده شد. در سال ۱۹۹۵، کیث اودور، راننده بریتانیایی در یک دور مسابقات تورینگ-سدان در اینجا کشته شد و تنها اندکی بعد از آن، پیست مسابقه تمام و کمال بسته شد. ولی باید گفت، مکان تماشاگران باقی‌مانده، خاطرات فراوانی را زنده می‌کند.

 سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان

با پشت سر گذاشتن سریع‌ترین سفر ممکن، روز بعد در فرانکفورت بودیم. در این مواقع، در زمانی کمتر از ۲۴ ساعت، تنها ۲۲۸۰ کیلومتر را پشت سر قرار داده بودیم؛ یعنی سرعت متوسطی تقریبا ۹۵ کیلومتر بر ساعت.

ترافیک روزافزون، مکان‌های تولید‌وساز بینهایت، قسمت‌های محدودیت سرعت زیاد همراه با توانایی‌های رانندگی فوق‌العاده، از مشخصات اتوبان‌های آلمان هستند. در بزرگراه‌های آلمان، حداقل میتوانید بدون هیچ نگرانی به سرعت ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت برسید. به علاوه از طرف دیگر این امکان را دارید که با سرعت بالاتر از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت، لذت و هیجان رانندگی یک خودروی مدرن را تجربه کنید.

منبع : ایران جیب

منبع

دسته‌بندی‌ها: دانستنی های خودرو

برچسب‌ها: ,,,,,,,,,,,,